ՕՐԱԳԻՐ բաժնի նյութեր

0

Չգիտեմ՝ որ նոր տարվա, բայց Ձմեռ պապի տված խոստումների կատարելու ժամանակը…

Ա՛յ, այսպես խանդավառ (հավեսով) 12-րդ դասարանցիների մի մեծ խումբ (փունջ), հայոց լեզվի և գրականության պետական քննություննից ժամեր անց, իրենց անգլերենի ուսուցչի հետ մասնակցում են Եվրոպական դպրոցների Իթվինինգ ծրագրի ամփոփիչ հավաքին (համաժողով)...

Ավելին
0

Պատմության մի էջի առաջ…

Սա բոհեմ է… իմ բոհեմը…  Գիշերվա չորսն է դառնում՝ 2-3 ժամ իմ կարդալուց-գրելուց-թերթելուց-դասավորելուց-քայլելուց հետո… Գրելու-պատմելու, անընդհատ ցանկությունը՝ օրագրի 1500-րդից հետո, առարկայացավ…

Քոլեջում մեր ատամհատիկի աիդապետրոսյանական ծեսը ...

Ավելին
0

Ոչ թե հոգս ու հոգոց, այլ Ամանորի, Սուրբ Ծննդյան ուրախություն

Ուրախ չէ, որ տոնածառը Հանրապետության, գլխավորի կարգավիճակով դառնում է դեկտեմբերյան հանրային ամենաքննարկվող հարցը, այնպես, որ Երևանի ավագանու արտահերթ նիստում քաղաքապետը ներկայացնում է կատարված ծախսերը մաս առ մաս՝ լույսեր, ճյուղեր, զարդեր, տեղադրում․․․ Ինքնահաստատման միջոցի վերածվեց, այս ամեա-ամենա-ամենան, քաղաքապետի ու նրան առաջադրած-ընտրած-աչքի լույսի պես պահպանող դաշինքի համակիրների կողմից․․․...

Ավելին
0

Խաղողի՞, թե՞ մասրենու թուփ՝ Վայոց ձորում, Հայաստանում բուսնած․․․

Թերթեք Համլետ Խաչատրյանի «Միշտ ներկա»  բլոգը։
Կարևոր չէ հանդիպումների անընդհատությունը-ինտենսիվությունը, կարևորը մշտական կապն է, հաջորդականությունը, «զանգ ըկերոջը» հնարավորությունը․․․ Ընկերոջը ուսուցիչ ասո՞ւմ են․․․ Ես ասում եմ, չեմ էլ հասկանում, եթե ուսուցիչ չէ, ո՞նց է ընկեր․․․ մի տեղ կթողնես, մի տեղ կընդհատվի կապը, երբ սովորելը չկա, ինչքա՞ն մարդկային բեռ կա...

Ավելին
0

Երբ հեշտ է ապրել օդով միայն…

– Հայրի՛կ, քո հետ ի՜նչ դժվար է…
Ցնցուղի տակից տղա միակ ժառանգս, 2018-ի դրությամբ, հանկարծ սկսում է խոսել…
– Մի՛ կանգնի, լողացնելը՝ էդ մի գործը, լա՜վ էլ անում ես, ցնցուղը պահի ու լսի… ա՛յ բոլորիս հանդուրժող…

Դավիթի ասածը՝ դիպուկ նետի պես, ...

Ավելին
0

Դուն պանդուխտ տղադ Զահրատը մի մոռնար…

Քաղաք – գիշերանց երբ լույսերդ վառին ու տանիքներեն վեր 
Գույն գույն մառախուղ մը տարածվի – երբ ամեն ինչ նիհրե 
Դուն պանդուխտ տղադ Զահրատը մի մոռնար 
Հարցնողներուն բարև ըրավ ըսե… 

Հեծանվով տիարի և Ագարակ ուսումնական կենտրոնին Գեներալ անունով ձիու վրա մարզիչ ...

Ավելին
0

Տարեմուտի խոստովանություն եղավ…

Եղա՞վ. հարցնում եմ…

Իսկ Դավիթ Բլեյանը մայրիկի ծիծիկները մեկ ամսական դարձող Աստղիկ քույրիկին առանց պայքարի զիջողը չէ… Պահը-առիթը բաց չի թողնում… մղվում է… Մենք էլ, դե, իբր սաստում ենք՝ Դավի՛թ, կամ՝ Դավի՜թ, կամ՝ Դավի՞թ…
...

Ավելին
0

Վերջապես… տեսնել սկսում ենք մատներով… քիմքով…

Ինչ վերնագիր էլ դնեմ, ինչով շարունակեմ իմ բլոգապատումը, 1527-րդ գիրը սկսելու եմ այս «Բարի ճանապարհ»… Երևան-Ստամբուլ տասնօրյա կրթական փոխանակման ավարտի 128 պահ (արևմտահայերե՞ն եղավ) տևած գրկախառնումով… Բարի վերադարձ, սեբաստացիներ, Մարթա Ա...

Ավելին
0

Եվ մտքի՜, ոգո՜ւ բեղուն բերքի… մասին է իմ գիրը

…. Լծված խնդագին աշխատանքի՝
Պիտի իր անհուն երկի՛րն հերկի,—
Երկիր արևի՜, գինո՜ւ, երգի՜ —
Եվ մտքի՜, ոգո՜ւ բեղուն բերքի…

– Հայրի՜կ,- կանչը-ծիծաղը ավագ զավակի, որ չի մոռացվում, ամենահինն է ու ամենաթարմ-լսելին, թռավ-անցավ ակնթարթում 150 կմ, Երևանի Կոմիտաս-Ազատություն  բարձրահարկի 11-րդ հարկի իրենց բնակարան...

Ավելին
0

Մենք իրար արդեն ամեն ինչ ասել ենք․․․

«Մենք իրար արդեն ամեն ինչ ասել ենք․․․», -երգում է Լիլիթ Բլեյանը, որը և թող դառնա իմ գրի առաջին տողը․․․

Եթե չենք ասել, գիր է, անընդհատ նոր գրերով, մենք դեռ այնքա՜ն բան ունենք իրար ասելու․․․ Տիարի անընդհատ պատում է, քանի՜ գրերով․․․...

Ավելին