ՕՐԱԳԻՐ բաժնի նյութեր

0

Ինչո՞ւ և ինչպե՞ս ուրանալ եղբորը, մոռացումի տալ գործչին ու նրա գործը

Այսօր՝ Վանոյին, վաղը՝ ինձ, մյուս օրը՝ քեզ…

1992-94-ի հայ-ադրբեջանական իսկական պատերազմից ես երբեք ցուրտն ու մթությունը չեմ հիշել: Հիմա էլ: Պատերազմները թիկունքում գտնվողների համար էլ չպիտի անցնեն «ջեռուցման և լույսերի մեջ»: Պատերազմի ժամանակ թիկունքում մարդիկ պիտի մտածեն խրամատում կռվող, ամեն պահի զոհվելու ենթակա իրենց հարազատի-հայրենակցի մասին...

Ավելին
1

Եթերում «Սեբաստացի» ռադիոն է

Մայր դպրոցի՝ Ավագ դպրոց-վարժարանի նորանորոգ 3-րդ հարկ մտա որպես օտար՝ իրավունքի դասընթացը պարապելու...

Ավելին
1

Պատերը քանդելու և կամուրջներ նետելու 25 թե 30 տարի

Ամենասպասվածը, իհարկե, սեբաստացիկների՝ ֆիզարձակուրդում գտնվող մեր գործընկերների ատամհատիկի փուլի երեխաների ողջույններն են տոնական: Տիկին Աիդան ներկա-բացական վերածել է ողջույնի… Դեկտեմբերի 12-ի մեր հանդիպումն ավանդական-ծիսական Դավիթ Բլեյանն այս տարի կկազմակերպի մե...

Ավելին
1

Դեպ անհայտը սուրբ, աշխարհքը պայծառ…

Հեգելը՝ Նունե Մովսիսյանի միջոցով, փոխանցել է կրթահամալիրին թռիչք՝ մտքի, սրտի, հավեսի ճախրանք: Ես էլ ահա՝ այդպիսի թռիչքի համար նոր հարթակներ հայթայթել-նվաճել-մաքրելով եմ զբաղված...

Ավելին
5

Ո՜ւհ, մարդ քարից պիտի լինի, ձեր մեջ գլուխ կճաքի

Մեր Դավիթը տղա՜ է, տղա՛, ինչպես ինքն է հաճախ հիշեցնում, ու ինչպես իրենց մաշկի վրա դա ամեն անգամ զգում են իր քույրիկներ Արևիկը, Սոնուլիկը, Մելինե-Մարիամիկը։ Երեկ հերթը Նազենի կրտսեր Հովհաննիսյանինն էր։ Նազենին, որ արջի ուժ ունի, բայց պանդա արջի փափուկ սիրտ, ավագ քույր է, չէ՞, Դավթի համար, շփոթվել էր Դավթի այս տղայական կոպտությունից։ Իսկ խաղը այն երանությունն է, որ պարգևում են Դավթին իր քույրերն ու ...

Ավելին
1

Կենդանի դպրոցի կենդանի օրագիր

Հորս հետ իմ խոսակցությունը չի ավարտվել, հայրս կա։ Մահացել է 1976թ.՝ 38 տարի առաջ ու, տեսեք, ի՜նչ մանրամասներ եմ ես հիշում, ինչ սիրով ու ցավով…

Իրիկունը 8.00-ի մոտ ես բարձրանում եմ Խանջյանի վերգետնյայի աստիճաններով...

Ավելին
1

Կրթահամալիր՝ առանց խտրության

Միասին գործի, դասի, պարտեզ գնալը համաձայնեցում է ենթադրում իմ, Դավթի և Արմինեի անհատական ռեժիմներում, և որքան էլ զարմանալի թվա, ամենազիջողը, հարմարվողն ու աջակցողը ես եմ, միայն թե 8...

Ավելին
1

Ինչ է մնում, երբ մոռացվում է դպրոցում սովորածը

Ալբերտ Էյնշտեյնը սա էր կրթություն անվանում: Եթե համաձայն եք, անցեք առաջ՝ 138-րդ գրին իմ բլոգապատման

– Դավիթ,- ասում եմ,- քնել ես քո անկողնո՞ւմ:
– «Անկողին» չեն ասում, «մահճակալ» են ասում, – լսվում է մթության միջից մեր գժի կայտառ ձայնը:...

Ավելին
0

Սեփական ուրախությունը որպես հիմնական չափանիշ

Իմ բոլոր ջանքերը՝ Դավիթ Բլեյանին մինչև ժամը 8.00 արթնացնելու, հաջողության չունեցան: Մարդը կիրակի չքնածը խորը-խորը հիմա է քնում. ո՜ւր ունի շտապելու, իրեն ինչ, որ հայրիկն էլ, մայրիկն էլ ժամով կապված են դպրոցին: Ի՞նչ են անում այս դեպքում մեր գործընկներները… Մենք ելք գտանք. Դավիթն արթնացել է 9.30, ես արդեն տանը չեմ...

Ավելին
1

Կրթահամալիրը ուսումնական աշխարհների խաչմերուկում

Դավիթ  Բլեյանը կիրակի ցերեկը չքնեց. այդպես է, պարտեզում ամենաշուտը պառկող ամենաշուտը վեր կացող մեր տղան առանց ճիգի առավոտ 9.00-ից մինչև երեկոյան 10.00-ը խաղաց ու խաղաց… Հետո համաձայնեց մայրիկի հետ ննջարան գնալու. առավ-ընտրեց 3-4 գիրք, ու մեկ ժամի չափ կարդացին-քննարկեցին… 11...

Ավելին